Investigating forms of presentation of the Artist’ Book.

The book on the table. /// The closed archives. /// The book in a box. /// The open archives. ///
The book on the shelves. /// The book underfoot. /// The book on the ground.
/// The book in an intimate space. /// The book as installation. /// The book in a working space. ///
The book as an object to walk around. /// The book as a concept for a space.

close

programme: [in]visible # 03.
November 7th - November 30st 2009





Masterclass Archief Synergie bij Kunstenaars&CO in november-december: www.kunstenaarsenco.nl/



open: saturday and sunday 12am-4pm and by appointment.


directions and address.




next presentation: Seet van Hout


Seet van HoutSeet van HoutSeet van Hout

Practicing Memory

Het lijkt zo logisch ons het geheugen voor te stellen als een zolder waarop allerlei herinneringen liggen opgeslagen, of zijn verborgen en vergeten, en vanwaar we ze ook weer, tevoorschijn kunnen halen, al dan niet uit vrije wil. Toch werkt het geheugen heel anders. Herinneringen doemen niet op uit een voorradig verleden, maar worden steeds weer in het heden geconstrueerd en gereconstrueerd. Herinneren is iets dat we doen. Anne Rigney heeft het geheugen dan ook beschreven in termen van een ‘working memory’. Het bestaat uit de steeds opnieuw uitgevoerde selectie, herschikking en transformatie van vormen van herinnering. Herinneren is dan niet een passieve aangelegenheid, maar, zoals ze schrijft, ‘an activity, a performance, taking place in the here and now of those doing the recalling.’

read more.hide content.

Deze woorden kunnen ook worden gelezen als een treffende beschrijving van de wijze waarop Seet van Hout haar werk maakt. Dat werk draait steeds maar weer om alle mogelijke aspecten van de herinnering, in welke gedaante die ook vorm worden gegeven: in textiele werken, keramiek, schilderijen, tekeningen en kunstenaarsboeken. In al deze verschillende media wordt de herinnering keer op keer als een werk in uitvoering opgevoerd.

Beelden van verschillende herkomst worden in elkaars verlengde geplaatst, omdat ze als bij elkaar horend worden ervaren. Maar dat in elkaars nabijheid brengen van op zich ongelijksoortige beelden wordt bereikt door “an activity, a performance, taking place in the here and now”.

Al doende verknoopt van Hout, letterlijk en figuurlijk, vele draden met elkaar. De analogie met het werkend geheugen dringt zich dan ook sterk op. Of het nu gaat om schilderen (overigens meer een kwestie van gieten en laten vloeien dan van het hanteren van de kwast), borduren of punniken, het werk ontstaat in het verloop van de tijd uit tal van kleine bewegingen die pas samen tot iets worden. Net als bij de activiteit van het herinneren rijgen flarden zich aaneen tot er een patroon ontstaat. Dat geldt ook voor de keuze van afbeeldingen en de wijze waarop die in een samenhang worden geplaatst. Enerzijds speelt het toeval hierbij een belangrijke rol speelt (van Hout gebruikt in dit verband graag het begrip serendipiteit, dat staat voor het vinden van iets dat je niet zocht), maar anderzijds willen de zich aandienende vondsten ook weer geordend worden in een systeem dat tenminste de suggestie van een samenhang kan geven. De ongelijksoortige, geborduurde illustraties van Memory Lace zijn gevonden, verzameld en verwerkt tot een nagenoeg onnavolgbaar systeem van onderlinge betrekkingen dat in het gareel wordt gehouden door ze op een grid uit te zetten. Elke van de figuren past uiteindelijk binnen een kader. Maar zo’n patroon is alles behalve stabiel en daar is de kunstenaar zich maar al te goed van bewust. In de afzonderlijke figuren is instabiliteit zelfs doelbewust gezocht en wordt ons ook heel direct voorgehouden. Van Hout borduurde ze weliswaar netjes op met lijm geprepareerde stukken schildersdoek, maar ze toont ons hun achterkant, met nog loshangende en soms chaotisch dooreenlopende draden, en met hun door toeval bepaalde onvolkomenheden - alsof ze de kunst van het borduren niet helemaal beheerst en er steeds iets aan haar controle ontglipt. Wat we dus zien is niet is iets dat van Hout heeft gezocht, maar heeft gevonden en dat weer iets anders werd dan ze dacht dat het was.

Eenzelfde procedure van orde en toeval is te vinden in het grote werk Melancholy Girls, een reusachtig boek met een grote verscheidenheid aan technieken en materialen geproduceerde bladzijden die als ze worden omgeslagen ons hun verrassend andere achterkanten te laten zien die desondanks het reciproque product van de voorzijde zijn. Ook het werk Art of Memory dat bestaat uit geborduurde teksten op stroken katoen is een variant op het procedé. De teksten zijn eveneens uit alle mogelijke bronnen verzameld, uit gedichten, wetenschappelijke publicaties, zelfhulpboeken, publicaties over alchemie en wat al niet meer, maar ze gaan allemaal op de een of ander manier over de herinnering. Het borduurwerk en de wijze waarop het toeval bepaalt welke zijde voor of achter komt te hangen, maakt ze voor een deel onleesbaar. Toch zijn ze tot een visuele entiteit bijeengebracht, als was het de kunstenaar er om te doen ons de mogelijkheid van een te volgen parcours aan te bieden. De installatie van deze tekstlappen is evenwel van presentatie naar presentatie anders; dan weer hangen ze in het gelid tegen een muur om plots als ging het om een waterval naar beneden te vallen, dan weer vormen ze een enorme paraplu waarvan de stroken als regenstralen afdruipen. Gefixeerde voorstellingen verdragen zich slecht met de kunst van Seet van Hout. Het is dan aan ons om de flarden te verbinden tot nieuwe maar altijd voorlopige, steeds weer te actualiseren samenhangen, alsof deze kunstwerken ons keer op keer doen herinneren.

Wouter Weijers


1 Ann Rigney, ‘Plenitude, Scarcity and the Circulation of Cultural Memory’, Journal of European Studies, 35 (1), 2005, pp. 11-28, citaat p. 10.




next presentation: Balta


BaltaBaltaBaltaBaltaBaltaBalta

Anne-Marie Durand (Marseille, 1958) is working under the artist name of Balta. Starting point of her works are reflections on the idea of (cultural) identity. In order to investigate this phenomenon she makes use of graphic elements that function as icons and visual qualities of language in common. A foreign language always opens a new world. A different look means another look and another way of arranging. A proces is coming into existence in which the mother tongue looses its matter of course.


More information: www.baltainholland.nl




next presentation: Helga Kos


Helga Kos Helga Kos

'Ode aan de Kolossale Zon', een kunstenaarsboek van Helga Kos

'Ode aan de Kolossale Zon' is geïnspireerd op het muziekstuk 'Last Poems of Wallace Stevens' van Ned Rorem. Rorem is een hedendaagse componist die in Amerika o.a. bekend is door de grote hoeveelheid liederen die hij heeft gecomponeerd. Stevens wordt gerekend tot de grootste dichters van de twintigste eeuw. Zijn raadselachtige en tegelijk zeer beeldende gedichten hebben vaak de relatie tussen werkelijkheid en verbeelding als thema.

read more.hide content.

Kos: Mijn eigen ideeën over de verbeelding van werkelijkheid en herinneringen zijn verwant aan Stevens opvattingen. Dit daagde me uit om aan Stevens' poëzie en Rorems muziek een derde, beeldende, laag te verbinden.
Rorems muziekstuk bestaat uit negen delen, die onderling sterk verschillen in klankkleur, maat, tempo en ritme. Sopraan, cello en piano komen in veel verschillende combinaties van belangrijkheid voor. Terugkerende muzikale thema's verbinden de losse delen. In het boek werk ik op een vergelijkbare manier met beeld. Het boek bestaat uit drie semi-permanent gekoppelde banden, die ook naast elkaar te zien zijn. Zo kunnen verbindingen gelegd worden naar de verschillende beeldthema's die in de drie delen terugkeren.

Het kunstenaarsboek is een op zichzelf staand kunstwerk. Maar de toevoeging van de muziek CD maakt het mogelijk om de beleving van de 'kijker' te verdiepen en hem zo mee te voeren in de gelaagdheid, complexiteit en muzikaliteit van dit interdisciplinaire project. Doordat de CD met de muziek in het boek is gevoegd wordt het de toeschouwer mogelijk gemaakt om drie disciplines (beeld, tekst en muziek) gelijktijdig te ervaren.


Het boek is een gezamenlijke uitgave van kamermuziekgezelschap Wendingen, Amsterdam; Helga Kos, Amsterdam en Galerie Samuel Lallouz, Montreal, Canada.
Het bestaat uit drie banden, die semi-permanent aan elkaar gekoppeld zijn met klittenband:
156 pagina's grafiek van Helga Kos, en de CD van 'Last Poems of Wallace Stevens', uitgevoerd door Wendingen. Typografie Josje Pollmann.
Oplage, genummerd en gesigneerd, 288 exemplaren. Prijs 1500 euro.


More information: www.HelgaKos.nl +31(0)20- 6442562 helgakos@xs4all.nl